جلیل گلشن، از صاحبنظران و چهرههای ماندگار میراثفرهنگی، در گفتوگو با خبرنگار میراثآریا ضمن بررسی اهمیت ثبت جهانی میراث ملموس و ناملموس، تأکید کرد: ثبت آثار در فهرست میراث جهانی، نشاندهنده جایگاه و اعتبار فرهنگی یک ملت در سطح بینالمللی است.
وی افزود: ثبت جهانی مشترک فراتر از یک ثبت تاریخی، ابزاری برای بازسازی پیوندهای فرهنگی و تقویت دیپلماسی میان کشورهایی است که دارای ریشههای تمدنی مشترک هستند.
ارتقای جایگاه ایران در فرهنگ جهانی
گلشن با اشاره به پیشینه تاریخی درخشان ایران، خاطرنشان کرد: ایران همواره یکی از پیشگامان تمدنهای بشری بوده است. هرچه تلاشهای ما برای ثبت آثار ملموس و ناملموس در فهرست یونسکو بیشتر باشد، جایگاه و اعتبار فرهنگی کشورمان در فرهنگ جهانی نیز تثبیتتر خواهد شد.
این چهره ماندگار میراثفرهنگی ادامه داد: در سال جاری، پروندههایی نظیر «تیرگان»، «نمدبافی سنتی» و «سنت گهوارهسازی و لالاییخوانی برای نوزاد» در قالب ثبتهای مشترک با کشورهای همسایه در دستور کار ثبت جهانی قرار دارند.
ثبت مشترک؛ پلی برای دیپلماسی و صلح
این چهره ماندگار میراثفرهنگی، با تحلیل ابعاد استراتژیک ثبتهای مشترک، اظهار کرد: بسیاری از کشورهای همسایه ما، از جمله افغانستان، پاکستان و حتی بخشهایی از هند، ریشههای فرهنگی و تمدنی مشترکی با ایران دارند. اگرچه مرزهای جغرافیایی و سیاسی در طول تاریخ باعث تفکیک این کشورها شده است، اما پیوند فرهنگی میان آنها همچنان پابرجاست.
وی با اشاره به نمونه موفق ثبت جهانی «نوروز» به عنوان یک میراث مشترک، افزود: ثبت مشترک آثاری که نشاندهنده قرابت تاریخی میان ملتهاست، میتواند به عنوان یک ابزار دیپلماسی عمل کند. این اقدام موجب ایجاد مودت، نزدیکی و دوستی میان کشورهایی میشود که با وجود مرزهای سیاسی مجزا، از یک فرهنگ اصیل و مشترک بهره میبرند.
گلشن در پایان خاطرنشان کرد: تمرکز بر این نوع ثبتهای مشترک، نه تنها به حفظ اصالت فرهنگها کمک میکند، بلکه میتواند مسیر همکاریهای منطقهای و تقویت روابط میان ملتها را هموارتر سازد.
انتهای پیام/

نظر شما